Onze Carlos

[jokesfokes]

Heeft de strijd verloren tegen FIP, we hebben hem vandaag moeten laten inslapen.
Hij woog nog maar 3,5 kilo. En dat terwijl hij bijna 8 kilo was voor hij ziek werd.
Rotziekte is het toch ook :(

 

[Edwin]

Heeft de strijd verloren tegen FIP, we hebben hem vandaag moeten laten inslapen.
Hij woog nog maar 3,5 kilo. En dat terwijl hij bijna 8 kilo was voor hij ziek werd.
Rotziekte is het toch ook :(

Heel veel sterkte erg verdrietig :(

 

[mariska31176]

Awwww heel veel sterkte bij het verwerken van dit verdriet :(

 

[MayaBlue]

heel veel sterkte FIP is een rotziekte :( ben er ook al een katje te vroeg aan kwijt gespeeld dikke knuffel

 

[Merlijn]

verschrikkelijk als je die diagnose krijgt, je weet dat je je lieverd eraan zal verliezen.
veel sterkte!

 

[Ellen Majeur]

Dat is dan toch nog erg snel gegaan. Arme Carlos. Het is niet eerlijk!

 

[Judy]

Heel veel sterkte toegewenst in deze moeilijke tijd!

 

[Anja M.]

Wat verdrietig, heel veel sterkte.
Ik weet hoe het voelt om je geliefde maatje te moeten missen.

 

[Sindy]

Wat ontzettend triest, heel veel sterkte toegewenst met het dragen van dit verdriet....

 

[Julie'ke]

Heel veel sterkte met het verlies van Carlos.Die rotziekte.

 

[jokesfokes]

Dank jullie wel, het is echt moeilijk te bevatten nog, ondanks we nog 3 katten hebben is het huis zo leeg nu.
Of het snel gegaan is weet ik niet, we weten niet hoelang hij dit al onder de leden had, pas toen hij erg begon te vermageren zijn we naar de dierenarts gegaan.
Hij liep gewoon nog rond te banjeren hier in huis, we lieten hem nog steeds uit aan een tuigje, maar hij at niet meer, likte alleen het vocht nog op, en we wilde hem niet zien wegteren, dit vonden wij te moeilijk . Dus de beslissing was dan ook snel gemaakt, voor dat hij ging lijden.
Ik heb er altijd moeite mee om zo'n beslissing te nemen. Voel me schuldig, bang dat hij boos is op me, omdat ik de beslissing moet maken dat hij niet langer meer mag leven. heel dubbel altijd.:(

 

[mariska31176]

Dank jullie wel, het is echt moeilijk te bevatten nog, ondanks we nog 3 katten hebben is het huis zo leeg nu.
Of het snel gegaan is weet ik niet, we weten niet hoelang hij dit al onder de leden had, pas toen hij erg begon te vermageren zijn we naar de dierenarts gegaan.
Hij liep gewoon nog rond te banjeren hier in huis, we lieten hem nog steeds uit aan een tuigje, maar hij at niet meer, likte alleen het vocht nog op, en we wilde hem niet zien wegteren, dit vonden wij te moeilijk . Dus de beslissing was dan ook snel gemaakt, voor dat hij ging lijden.
Ik heb er altijd moeite mee om zo'n beslissing te nemen. Voel me schuldig, bang dat hij boos is op me, omdat ik de beslissing moet maken dat hij niet langer meer mag leven. heel dubbel altijd.:(

Je moet je daar zeker niet schuldig over voelen, ook al is dat heel moeilijk dat begrijp ik zeker.
Onnodig een dier laten lijden en wegteren is veel erger en ik denk dat hij jou daar best dankbaar voor is dat je hem dat hebt bespaard.
Het is een schrale troost.

Toen ik 24 jaar was heb ik ook mijn kat in moeten laten slapen omdat haar nieren niet meer werkten, om onnodig lijden te besparen, had het daar toen ook erg moeilijk mee om afscheid van haar te moeten nemen. Maar ik weet dat ik haar daarmee beter heb geholpen, dan haar nog een week , hooguit 2, had laten leven met verschrikkelijk veel pijn. En ja ik mis haar ook nog steeds, maar daarentegen geniet ik nu ook ontzettend veel van mijn ragdolls.

 

[Anja M.]

Je moet je zeker niet schuldig voelen, laten lijden is veel erger vind ik.
Zelf hebben we onze Zoeï zeven weken geleden moeten laten gaan, ze had nierfalen en alvleesklierontsteking.
Ja het voelt ontzettend leeg ook al zijn er meer katten in huis, je mist de specifieke dingen van die kat die weggevallen is.
Het verdriet moet langzaam slijten en dat zal zeker nog een tijdje duren, je hebt gedaan wat je kon, hij zal er zeker dankbaar voor zijn.

 

[Julie'ke]

Dat schuldgevoel kent elk baasje denk ik.Al hoeft dat niet.Loslaten is ook liefde.
Er mogen nog 100 katten in huis zijn maar degene die vertrokken is laat een enorme leegte.
Gelukkig slijt de pijn met de tijd.Er blijven zo veel mooie herinneringen die een mens kan koesteren.
Nogmaals heel veel sterkte.

 

[Ellen Majeur]

Je moet je daar zeker niet schuldig over voelen, ook al is dat heel moeilijk dat begrijp ik zeker.
Onnodig een dier laten lijden en wegteren is veel erger en ik denk dat hij jou daar best dankbaar voor is dat je hem dat hebt bespaard.
Het is een schrale troost.

Toen ik 24 jaar was heb ik ook mijn kat in moeten laten slapen omdat haar nieren niet meer werkten, om onnodig lijden te besparen, had het daar toen ook erg moeilijk mee om afscheid van haar te moeten nemen. Maar ik weet dat ik haar daarmee beter heb geholpen, dan haar nog een week , hooguit 2, had laten leven met verschrikkelijk veel pijn. En ja ik mis haar ook nog steeds, maar daarentegen geniet ik nu ook ontzettend veel van mijn ragdolls.

Als je zeker weet dat je lieverd een dodelijke ziekte heeft, is het zinloos om het einde uit te stellen.
Ik had een hondje van 13 met nierfalen, dat perioden van oplevingen doormaakte maar het was zeker dat iedere aanval erger zou worden en ze eraan zou bezwijken.
Ik heb de beslissing genomen toen ze volkomen gezond leek en ben samen met de dierenarts en Floortje gaan voetballen in het bos. Dat vond ze het leukste dat er bestond, alleen moest ze achteraf steeds de prijs betalen, omdat haar lijfje het niet meer aankon.
Toen ze moe was van het voetballen is ze in het gras gaan liggen en heeft de dierenarts haar de eerste spuit gegeven.
Ik kan je verzekeren dat dit zó raar voelde. Het lijkt veel logischer als je dier miserabel is, om dan in te grijpen.
Ik wist dat is het beste voor haar had gedaan, en tóch...het laten inslapen van een dolgelukkige hond gaat als een moker tegen je systemen in.
Schuldgevoel zal er inderdaad altijd zijn. Voor Godje spelen is niet makkelijk.

 

[Tuta81]

He bah wat vervelend, heel veel sterkte toegewenst!
Dat schuld gevoel kennen we allemaal wel denk ik, al is het vaak niet nodig om je schuldig te voelen, maar toch...
Een kat zal niet snel aangeven dat hij/zij pijn heeft, daarom is de beslissing vaak ook zo moeilijk.